Selena Royle

ชีวประวัติ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี เซเลนา รอยล์ (6 พฤศจิกายน พ.ศ. 2447 23 เมษายน พ.ศ. 2526) เป็นนักแสดงชาวอเมริกัน (ละครเวที วิทยุ โทรทัศน์ และภาพยนตร์) และต่อมาเป็นนักเขียน รอยล์เกิดที่นิวยอร์กซิตี้กับนักเขียนบทละคร เอ็ดวิน มิลตัน รอยล์ และนักแสดงสาว เซเลนา เฟตเตอร์ (12 เมษายน พ.ศ. 2403 10 พฤษภาคม พ.ศ. 2498) เธอมีพี่สาว 1 คน โจเซฟีน เฟตเตอร์ รอยล์ (พ.ศ. 2444-2535) แม่ของเธอเล่าในบทความในหนังสือพิมพ์ว่าเธอเคยพาเซเลนาไปซ้อมและการแสดงด้วย คืนหนึ่ง เซเลนา วัย 7 ขวบหายตัวไป ขณะที่ผู้เป็นแม่ค้นหาเธออย่างเมามัน และแสดงองก์ที่สองต่อไป ผู้ชมก็เริ่มกระสับกระส่าย ในที่สุดเด็กน้อยก็ปรากฏตัวขึ้น เธอขึ้นไปบนเวทีโดยสวมชุดการแสดงชุดที่สองของแม่ เธอทำธนู สร้างความเพลิดเพลินให้กับผู้ชมเป็นอย่างมาก เธอกล่าวในภายหลังว่า "และนั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันอยู่บนเวที และฉันชอบมันมากจนได้อยู่ต่อ" พ่อของเธอเขียนบทละครบรอดเวย์เรื่อง Lancelot และ Elaine ในปี 1921 เพื่อให้ทั้งเธอและน้องสาว Josephine ได้รับบทบาทมืออาชีพเป็นครั้งแรก ในฐานะ Guinevere และ Elaine ตามลำดับ ในที่สุดเธอก็ได้มีส่วนร่วมด้วยตัวเธอเองในการผลิตละคร Peer Gynt ของ Theatre Guild ในปี 1923 ร่วมกับ Joseph Schildkraut และกลายเป็นนักแสดงบรอดเวย์ที่น่านับถือ เธอสร้างภาพยนตร์เรื่องหนึ่งในช่วงทศวรรษที่ 1930 เรื่อง Misleading Lady แต่อย่างอื่นก็เคยแสดงบนเวทีและทางวิทยุ รอยล์เริ่มอาชีพนักวิทยุในปี พ.ศ. 2469 หรือ พ.ศ. 2470 และแสดง "เกือบจะต่อเนื่องตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา" ตามรายงานในหนังสือพิมพ์ปี พ.ศ. 2482 ผลงานของเธอรวมถึงการรับบทนำใน Hilda Hope, MD เธอยังรับบท Martha Jackson ใน Woman of Courage, Mrs. Allen ใน Against the Storm, Joan ใน The O'Neills และ Mrs. Gardner ใน Betty and Bob และปรากฏตัวใน Kate Hopkins ในช่วงทศวรรษที่ 1940 เธอกลับมาแสดงภาพยนตร์อีกครั้งและประสบความสำเร็จในการแสดง โดยส่วนใหญ่รับบทเป็นตัวละครที่เป็นมารดา เช่น แม่ผู้สูญเสียของ The Fighting Sullivans (1944) แม่ของ Jane Powell ในภาพยนตร์ที่ดัดแปลงจากภาพยนตร์ A Date with Judy (1948) และแม่ของตัวละครชื่อเรื่องประกบอิงกริด เบิร์กแมน ในบท Joan of Arc (1948) เธอปรากฏตัวหลายครั้งทางโทรทัศน์ในยุคแรก อย่างไรก็ตาม ในปี 1951 เมื่อเธอปฏิเสธที่จะให้การเป็นพยานต่อหน้าคณะกรรมการกิจกรรม Un-American ของสภา เธอฟ้อง American Legion ซึ่งตีพิมพ์ Red Channels ซึ่งมีการระบุชื่อของเธอไว้ และได้รับรางวัล แต่อาชีพการแสดงของเธอสิ้นสุดลง เธอได้แสดงเพิ่มอีกเพียงสามบทบาทเท่านั้น เรื่องสุดท้ายคือ Murder Is My Beat (1955) นอกจากนี้เธอยังเขียนหนังสือหลายเล่ม รวมถึง Guadalajara: as I Know It, Live It, Love It (ซึ่งผ่านการพิมพ์หลายฉบับ) และตำราอาหารสองสามเล่ม และบทความในนิตยสารบางฉบับ เธอเป็น "บรรณาธิการวิทยุ" ของ Swank วารสารอายุสั้นในนิวยอร์ก